Morstin Paweł (1888–1940), dyplomata. Ur. 15 V w Warszawie, był synem Kazimierza, sekretarza konsulatu angielskiego w Warszawie (ok. 1868), i Marii z Klemensowskich, bratem Heleny (zob.). W styczniu 1919 został mianowany urzędnikiem do specjalnych poruczeń w Sekretariacie Min. Spraw Zagranicznych (MSZ), a 3 VII referentem w VII stopniu służbowym. W okresie przygotowań do plebiscytu na Śląsku Cieszyńskim w r. 1920 M. był przydzielony do biura dyplomatycznego MSZ w Cieszynie. W dn. 9 IX t. r. został wysłany do Pragi na stanowisko sekretarza legacyjnego I kl. tamtejszego Poselstwa RP. W Pradze przebywał do 15 VI 1923, do chwili otrzymania nominacji na równorzędne stanowisko w Poselstwie RP w Kopenhadze. Przeniesiony 1 XII t. r. do Centrali, awansował 26 X 1925 na radcę ministerialnego w VI stopniu służbowym. W dn. 21 VIII 1926 otrzymał nominację na sekretarza poselstwa I kl. w Delegacji Polskiej przy Lidze Narodów; 23 X 1928 awansował na radcę poselstwa II kl. Wg poufnej opinii, wystawionej przez chargé d’affaires a. i. (ad interim) tej placówki Tadeusza Gwiazdoskiego, M. «zawsze wywiązywał się z powierzonych mu zadań bez zarzutu». W końcu lata 1932 objął M. również funkcję chargé d’affaires a. i. Delegacji Polskiej przy Lidze Narodów, śledząc na forum Ligi rozwój zatargu między Boliwią a Paragwajem. Uwagi M-a o tej sprawie, przekazywane ministrowi Augustowi Zaleskiemu, podkreślające rolę Stanów Zjednoczonych i niezdecydowanie Ligi, okazały się jak najbardziej słuszne w dalszym rozwoju konfliktu. M. pozostawał w Genewie w luźnych kontaktach z Ignacym Paderewskim, przesyłając mu materiały obrad Ligi.
Z dn. 31 III 1933 M. został ponownie odwołany do Centrali MSZ i mianowany radcą ministerialnym, a 1 II 1934 kierownikiem referatu ogólnego w Departamencie Protokołu Dyplomatycznego. Oddał specjalne usługi podczas wizyty króla Rumunii Karola II w Polsce w czerwcu 1937, m. in. redagując «w świetnej formie» przemówienia i depesze przygotowywane przez dział Ceremoniału w Departamencie Protokołu Dyplomatycznego. W sierpniu 1938, podczas nieobecności Aleksandra Łubieńskiego, pełnił M. obowiązki dyrektora Departamentu, w maju 1939 objął na stałe obowiązki jego zastępcy. W początkach września t. r. ewakuował się wraz z całym personelem MSZ z Warszawy i dotarł do Paryża, obejmując 30 IX funkcje dyrektora Protokołu Dyplomatycznego w MSZ Rządu RP na emigracji. Sprawował je również w Angers. W czasie ewakuacji władz polskich do Anglii latem 1940 zmarł na atak serca na statku 4 VII. Był odznaczony m. in. Orderem Polonia Restituta V kl., Złotym Krzyżem Zasługi i orderami zagranicznymi. Nie był żonaty.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Centrala i Placówki w 1921 r., [b. m. 1921] s. 23; Rocznik Służby Zagranicznej RP, 1932–1939; – Latinik K. F., Walka o Śląsk Cieszyński w r. 1919, Cieszyn 1934 s. 123; Polska służba zagraniczna po 1 września 1939 r., Londyn 1954 s. 23, 27, 80; – Diariusz i teki Jana Szembeka (1939–1945), Londyn 1964–72 I, II, IV; Dziennik Urzędowy MSZ RP, 1923 s. 101, 188, 276, 1929 s. 105, 1930 s. 137, 1932 s. 226; Günther W., Pióropusz i szpada, Paryż 1963; Wojna o Chaco w oczach polskiej dyplomacji, Oprac. M. Kula, W. 1975 s. 9, 15–18; Zabiełło S., Na posterunku we Francji, W. 1967; – AAN: Arch. I. J. Paderewskiego sygn. 1536 k. 1–10, Min. Aprowizacji sygn. 190 k. 72, MSZ sygn. 318 k. 28, 64, 70–71, 73, 75–77, 84, 86, 89–91, sygn. 343 k. 183, Prezydium Rady Ministrów cz. VIII (karty osobowe) MSZ nr 202 cz. X sygn. 1 poz. 2120.
Andrzej Piber